11. Differentiatieminors gekozen, op naar jaar 3
Het tweede studiejaar van mijn opleiding Media & Entertainment Management (HBO) aan Hogeschool INHolland in Den Haag zit er dan eindelijk op. Het jaar is erg snel gegaan mede dankzij de constatering van mijn ziekte en de drukke NEWb periode in de eerste 2 blokken. Al met al was het een hectisch, druk maar vooral succesvol studiejaar met een maximaal rendement.
Met trots kan ik zeggen dat ik al mijn 60 studiepunten voor leerjaar 2 heb behaald. Nu op naar het 3e studiejaar, een jaar van keuzes. Tijdens dit jaar moet ik namelijk twee differentiatieminors volgen en stage lopen. Ik heb ervoor gekozen de minors; Radio programma maken en Creative Industry te gaan volgen. Het was erg lastig met zoveel keus maar ben erg blij met mijn uiteindelijke beslissing. Van alle media waarmee wij kennis maken tijdens de opleiding spreekt radio mij vanaf het begin al het meeste aan. Het lijkt me dan ook erg leuk om eens kennis te maken met de organisatie en uitvoering hiervan. Ook heb ik gemerkt dat ik creatieve vakken erg leuk vind vandaar mijn keuze voor Creative Industry.
Ook moet ik zoals gezegd stage lopen. Waar ik stage ga lopen weet ik nog niet, ik heb er namelijk voor gekozen de laatste twee blokken stage te lopen. Ik zou het persoonlijk erg leuk vinden om bij een politieke partij stage te lopen met name stage lopen bij D66 spreekt mij erg aan. Op dit moment ben ik bezig het opstellen van een goede brief en curriculum vitae om te bekijken wat de mogelijkheden hiertoe zijn.
Nu maar hopen dat ik de juiste keuzes heb gemaakt. Verder is het nu genieten van wat rust omtrekkende de studie en geld verdienen via werken. Ik ga een onderzoek uitvoeren over online mediators en hun tijdsbestedingen en websites verkopen voor Realign - een gespecialiseerd ICT bedrijf.
10. Geen prednison meer, maar methotrexaat!
Vandaag moest ik weer naar het ziekenhuis voor een nieuwe stap in het proces tegen de ziekte van Crohn, dat bij mij in februari werd geconstateerd. Zoals jullie wellicht weten heb ik de afgelopen maanden prednison moeten gebruiken tegen de ontstekingen. Dit medicijn heeft vervelende bijwerkingen en is niet geschikt voor langdurig gebruik. Aangezien ik toch medicijnen nodig heb tegen de Crohn heeft de dokter vandaag methotrexaat voorgeschreven. Dit medicijn beïnvloedt het immuunsysteem, de zogenoemde 'overactieve afweer' wordt hierdoor onderdrukt. Als het medicijn aanslaat kan ik dit jaren gebruiken. De eerste drie tot zes maanden moet ik het medicijn via een injectie onder de huid een keer per week injecteren. Als dit goed gaat en de dosering geminderd kan worden kan er worden overgegaan naar een orale inname middels tabletten. Ook zijn er bij methotrexaat helaas bijwerkingen, om de kans hierop te verkleinen moet ik ook elke dag een foliumzuur tablet slikken. De bijwerkingen kunnen zijn; misselijkheid, weinig eetlust, ontsteking van het mondslijmvlies en diaree. Gelukkig vallen de bijwerkingen reuze mee, zeker vergeleken met de prednison. Volgende week heb ik een afspraak met de IDB verpleegkundige die mij instructies gaat geven voor het injecteren en verdere uitleg geeft over het gebruik van de nieuwe medicijnen. In september moet ik weer op controle komen bij de MDL specialist om te kijken hoe de nieuwe medicijnen aanslaan en om te bepalen of de dosering veranderd kan worden.
Hoop dat ik jullie pas in september weer een bericht kan sturen met een positieve inhoud. Want weer een tegenslag daar zit ik niet op te wachten.
9. Update
Allereerst mijn excuses dat ik zo lang niets van me heb laten horen. Er is een hoop gebeurd in de tussentijd. Zoals jullie wellicht weten heb ik een week in het ziekenhuis gelegen nadat de ziekte van Crohn bij mij was geconstateerd. Na een een kleine 8 dagen mocht ik gelukkig weer naar huis en kreeg ik een kuur prednison mee om de ontsteking te remmen. In het begin ging dit erg goed, ik voelde me zo nu en dan een beetje moe maar verder had ik weinig last. Een paar weken na dat ik uit het ziekenhuis was moest ik terug voor een MRI-scan. De uitslag van deze scan was helaas niet super en de prednison kuur moest weer omhoog gebracht worden. Wel balen want ik was net op de 10 milligram en kon dus weer terug naar de 30. De dokter vond alleen ook dat we moesten gaan kijken voor medicijnen voor op de lange termijn. Immuran waren de medicijnen die ik kreeg. Aan deze medicijnen zaten wel enkele risico`s maar die waren te overzien. De eerste drie weken met deze medicijnen gingen prima en ik voelde me erg lekker. Maar vanaf de derde week begon ik me steeds minder in me vel te voelen en kreeg ik last van steken in mijn maag, althans dat dacht ik. Na twee dagen erg slecht geslapen te hebben besloot ik de dokter maar is te bellen. Hij vertelde mij dat ik twee dagen vloeibaar moest eten en als dat niet zou helpen ik naar de eerste hulp moest gaan. Dezelfde avond nog voelde ik me zo slecht dat ik besloot naar de eerste hulp te gaan. Eenmaal aangekomen was de conclusie dat ik een alvleesklier ontsteking had gekregen van de nieuwe medicijnen, dit was dus een van de risico`s. Vanwege de ontsteking moest ik blijven in het ziekenhuis en werd ik voor de tweede keer opgenomen. De avond dat ik werd opgenomen herinner ik mij nog goed. Ik had erg veel pijn en kreeg via een infuus morfine toegediend, zelfs dit hielp niet echt tegen de pijn. De pijn ging van mijn buik naar mijn rug, ik kon niet stil liggen en werd geestelijk gek. Na zeker tot 04:00 uur in de nacht wakker te hebben gelegen viel ik eindelijk in slaap. Toen ik wakker werd besefte ik dat ik in precies hetzelfde bed op precies dezelfde verdieping terecht was gekomen en kon ik gelukkig ook nog een beetje lachen. De zaal dokter kwam zoals altijd langs en vertelde dat ze een scan wilde maken om er zeker van te zijn dat het een alvleesklier ontsteking was en niet een opwelling van de Crohn. De uitslag van deze scan was niet echt duidelijk waardoor het nog steeds niet echt duidelijk was wat ik nou precies had. Na twee dagen nuchter geweest te zijn mocht ik eindelijk weer wat eten en moest ik weer proberen om de medicijnen te nemen. Had ik dit maar nooit gedaan! Deze nacht was nog erger dan de nacht dat ik werd opgenomen, de pijn was zo erg dat ik zelfs na drie prikken met morfine nog niet rustig was. Ik heb deze nacht denk ik wel tot 5:00 uur wakker gelegen tot dat ik eindelijk in slaap viel. De volgende dag was ik uitgeput van het gevecht tegen de pijn. De dokter kon nu concluderen dat het echt door de medicijnen kwam en ik die dus maar niet moest slikken. Helaas moest ik nu weer 2 dagen nuchter blijven om mijn alvleesklier rust te geven, dit waren alweer 5 dagen in het ziekenhuis waarvan ik er 1 vloeibaar had gegeten. Gelukkig kreeg ik wel genoeg vocht binnen via het infuus, 4 liter op een dag. Leuk en aardig maar erg handig is het niet vastzitten aan z`n paal terwijl je 10x op een dag naar het toilet moet. De dokter vertelde dat alles goed zou gaan ik het weekend weer mocht proberen te eten en als dit goed viel ik na het weekend weer naar huis mocht. Het eten bleef gelukkig binnen en ik voelde me weer aansterken en ik mocht dus inderdaad na het weekend weer naar huis. Dit waren weer 6 dagen in het ziekenhuis en nu kom je niet meer terug hé zei de zuster. Ik hoop het met je vertelde ik. Helaas kreeg ik weer een prednison kuur mee naar huis, ik word gek van dat spul. Nu was het weer 40 milligram die ik moet afbouwen met 5 milligram per week. Toen de dokter mijn ontslag papieren aan het invullen was vertelde hij gelukkig dat ik niet heel lang kan doorgaan met de prednison en er dus een ander medicijn gekozen moet worden. Maar eerst moet de ontsteking even herstellen. Op 16 juni heb ik een afspraak met de specialist en dan gaan we bekijken welke medicijnen het gaan worden. Waarschijnlijk wordt het of één keer in de acht weken een infuus of één keer in de twee weken een spuit in mijn been die ik zelf moet spuiten. Ondertussen ben ik weer aan de studie en een beetje aan het werk bij Realign en heb ik een nieuwe woning. Nou volgens mij zijn jullie nu allemaal wel weer up-to-date. Tot snel!
8. Het onderzoek
Aangekomen in het ziekenhuis moest ik een uur van te voren bloed laten prikken. Samen met mijn moeder liep ik naar de afdeling en trok een nummer. In de wachtkamer was het erg rustig en ik werd binnen tien minuten geholpen. De zuster prikte wat bloed en ik kon weer gaan. Ik had nog een half uur voordat ik me moest melden bij de afdeling opname. Mijn moeder en ik besloten om in het restaurant nog even wat te gaan drinken. Ik mocht nog steeds alleen maar heldere dranken drinken dus ik bestelde een water. Mijn moeder bestelde een koffie en we kletste nog even over koetjes en kalfjes. Toen rookte we nog een sigaretje buiten in een van de twee rook hokken en gingen daarna op weg naar de afdeling. Aangekomen bij de afdeling kreeg ik een kamer aangewezen. Het was namelijk een dag opname. Ik mocht nog een uur op het bed liggen wachten tot ik opgehaald zou worden voor het onderzoek. Ik op bed en me moeder op de stoel, we speelde allebei met onze spelcomputer toen de zuster binnenkwam. Ze wilde een infuus aanbrengen voor de verdoving die ik zou krijgen en bracht het broekje wat ik aan moest doen voor het onderzoek. Nadat het infuus was aangebracht ging mijn moeder even naar het toilet zodat ik me kon omkleden voor het onderzoek. Daar lag ik dan in mijn blauwe broekje onder de dekens. Niet veel later werd ik opgehaald door een zuster en werd ik naar de afdeling MDL - maag, lever, darmziekte gebracht. Aangekomen in de onderzoekkamer kwam een van de zusters vertellen hoe het onderzoek zou gaan verlopen. Ik kreeg een verdoving waarna ze met een slang via mijn anus in mijn darmen gingen kijken. Ik weet nog goed dat ik erg zenuwachtig was toen ik moest wachten op de dokter. Het leek wel of het een eeuw duurde. Uiteindelijk kwam mijn dokter binnen. Dokter Keller was de naam, een aardige man die mij op me gemak stelde. Voor hem was dit routinewerk. Hij trok zijn rubber handschoenen aan en begon met het onderzoek. Toen hij met die slang naar binnen ging begon de verdoving net te werken en merkte ik hier weinig van. Tot dat hij bij het stukje van de dikke darm kwam. Ik kreunde van de pijn en de zusters probeerde mij op me gemak te stellen. Helaas lukte dit niet helemaal want ik bleef de pijn erg voelen. Na 10 minuten porren met een slang in mijn darmen was het onderzoek dan eindelijk afgelopen. De dokter vroeg of ik straks na de uitwerking van de verdoving samen met mijn moeder even langs wilde komen om de eerste resultaten te bespreken. Ik werd terug gebracht naar de afdeling waar inmiddels ook mijn broer was gearriveerd. Ik was erg duf en leek wel stoned van de verdoving. Ik kon gelukkig nog lachen en liet een keiharde scheet. Hier kon ik ook niets aan doen zei ik want ze hebben allemaal lucht in mij gespoten. Na een klein uurtje was de verdoving uitgewerkt en kon ik weer op me eigen benen staan. Samen met mijn broer en moeder ging ik op weg naar dokter Keller om de resultaten te bespreken. Aangekomen in zijn kamer begon hij gelijk te vertellen dat ik nu met zekerheid de ziekte van Crohn heb. Mijn darmen zaten vol met ontstekingen, ook vertelde hij dat ik een abces - een bal met pus in mijn darmen had die complicaties zou kunnen geven. En hij me daarom wilde laten opnemen in het ziekenhuis. Ik schrok me rot en trok lijkbleek weg, net als mijn moeder en broer. Opnemen? wanneer? waarom? Hij vertelde dat ik eigenlijk vandaag nog zou moeten opgenomen worden omdat de medicijnen die ik moest gaan gebruiken complicaties kunnen geven met het abces. Ik moest namelijk gaan beginnen met een kuur prednison en dit in combinatie met de antibiotica kuur die ik al gebruikte kon nodige problemen geven. De dokter zag dat ik erg schrok van het feit dat ik moest worden opgenomen en zei dat ik vandaag maar lekker naar huis moest gaan en me morgen ochtend tussen 9 en 10 uur moest komen melden op de 7e verdieping van het ziekenhuis. Ik was nog steeds in schok en gaf de dokter een hand en bedankte hem. Samen met mijn broer en moeder ging ik naar huis. Eenmaal thuis heb ik lekker wat gegeten want dit mocht eindelijk weer. Na wat vrienden te hebben gebeld besloot ik om op tijd te gaan slapen want morgen vroeg moest ik naar het ziekenhuis.
7. De dagen voor het onderzoek
De dag na de constatering dat ik de ziekte van Crohn had was erg zwaar. Ik bleef logeren bij mijn moeder zodat ze een oogje in het zeil kon houden voor het geval het mis zou gaan. John was net als Inge op wintersport dus we waren met z`n tweeën, net als vroeger. De dag na het onderzoek gingen we samen even winkelen want alleen maar binnen zitten dat wilde ik ook niet. Ik had een Quest gekocht en een PSP met twee spelletjes. Ik begon in de avond met de antibiotica kuur, volgens mijn moeder was het een zware kuur. Ik moest driemaal daags een pil nemen en nog een andere tweemaal per dag. In de avond kookte mijn moeder gebakken aardappelen, die altijd super lekker zijn als mijn moeder ze maakt. Ik nam lekker veel want vanaf morgen middag mocht ik niets meer eten, ik mocht alleen nog maar heldere dranken en drie liter laxeermiddel drinken voor het onderzoek. De hele avond speelde ik Football Manager 2010 - een van de spellen die ik had gekocht. Ik was een competitie gestart in Spanje en had F.C. Barcelona gekozen als team. Om 22:00 uur nam ik de laatste pillen en ging maar proberen te slapen. Ik lag in bed te denken aan van alles en nog wat. Ik keek op tegen morgen, tegen het drinken van het laxeermiddel en het onderzoek de dag erna. Na een uurtje piekeren in bed en nog wat televisie kijken viel ik dan eindelijk in slaap. De volgende ochtend werd ik wakker en ging naar beneden om mijn laatste ontbijt te nuttigen. Mijn moeder was zo lief geweest om alvast drie beschuitjes en een kopje thee klaar te maken. Samen keken we naar het nieuws en rookte een sigaret. Daarna ging ik me douchen en aankleden. Ik had nog een kabel nodig voor mijn PSP dus we besloten samen even naar de Media Markt te gaan. We gingen met de tram want fietsen dat ging niet vanwege de pijn. Toen we in de tram zaten werd mijn moeder gebeld. In mijn moeders ogen zag ik tranen en haar stem begon te trillen. Het gesprek duurde ongeveer drie minuten maar ik kon aan haar zien dat er iets ergs was gebeurd. Ik vroeg wat er was? Mijn zus is overleden zei ze en ik wist niet goed wat ik moest zeggen. Ik sloeg een arm om mijn moeder heen en gaf haar een knuffel. De halte waar wij eruit moesten was de volgende en zo kwam er een einde aan een eindeloze stilte. Buiten zag ik dat mijn moeder erg overstuur was. Ze wilde iemand bellen maar wist niet wie. Ik zei, bel anders Els. Ze belde en was al iets rustiger geworden. Ik zag aan mijn moeder dat ze eigenlijk de tranen de loop wilde laten gaan maar dit niet deed omdat we in de stad waren. We liepen snel de Media Markt binnen om het kabeltje te kopen en dronken samen een kopje koffie op de Grote Markt. Daarna besloten we om terug naar huis te gaan. Eenmaal thuis aangekomen kwam er een vriendin van mijn moeder om met haar te praten, ik besloot om boven op bed met mijn PSP te gaan spelen zodat ze even rustig kon praten. Maar van het spelen kwam weinig terecht. Ik had medelijden met mijn moeder. In een week werd ik ziek en was ook nog haar zus overleden. Toen ik naar beneden ging om mijn eerste laxeermiddel van 1 liter klaar te maken ging de vriendin van mijn moeder net weg. Ik zag dat het haar goed had gedaan om even te praten en ik besloot niet om er op dat moment verder op door te gaan. Het laxeermiddel was klaar en ik kon gaan beginnen met de kuur. Ik nam een eerste slok om te proeven en trok een zuur gezicht. Dit spul is vies riep ik! Met kleine slokjes dronk ik in twee uur de liter op. Vanavond nog 1 liter, dat trek ik niet dacht ik. In de namiddag kwam mijn broer langs, die ook erg was geschrokken van de dood van onze tante. Samen met mijn moeder gingen ze samen uit eten. Ik bleef achter want ik mocht immers toch niet eten en ik moest geregeld naar het toilet vanwege het laxeermiddel. In de avond dronk ik met veel tegenzin de tweede liter op en nam mijn pillen in. Nadat ik nog even op de bank had zitten kletsen met mijn moeder moest ik maar is gaan slapen want morgen ochtend zou de wekker om 6:00 uur gaan. Ik moest de laatste liter namelijk tussen 6:00 en 8:00 uur opdrinken. Ik lag in bed en stuurde Inge een lief smsje en deed me ogen dicht. Tot mijn grote verbazing sliep ik heel snel en als een blok. Toen de wekker de volgende ochtend ging voelde ik me nog erg duf. 6 uur dat is toch geen tijd om op te staan. Maar het moest! Ik ging naar beneden om de laatste liter klaar te maken en dronk deze wederom binnen 2 uur op. Ik had inmiddels ook erg veel trek maar mocht hier niet aan toe geven. Nadat ik me had omgekleed nog 5 keer naar het toilet was geweest en me spullen had gepakt gingen mijn moeder en ik op weg naar het ziekenhuis.
6. Ziek thuis
Om drie uur in de middag kon ik terecht bij de huisarts. Dit was maar goed ook want ik had erg veel last van mijn buik en morgen avond zouden we vertrekken richting Oostenrijk voor de wintersport. De dokter vroeg wat bekende vragen en uiteindelijk mocht ik op de tafel gaan liggen want ze wilde toch even naar mijn buik kijken. Ze drukte op een aantal plekken en vroeg of het pijn deed, ja kreunde ik zachtjes. Ze duwde op een gegeven moment op een plek - die van de blinde darm en toen hield ik het niet meer. Op het moment dat ze duwde ging het nog maar op het moment toen ze hem losliet schoot er een pijn door mijn lichaam die ik nog niet eerder had meegemaakt. De conclusie van de dokter was dat het misschien een blinde darm ontsteking was. Al vond ze het toch gek dat ik verder geen koorts had, voor de zekerheid moest ik in het ziekenhuis bloed laten prikken. Op naar het ziekenhuis, een nummertje trekken en wachten. Na ruim 20 minuten wachten was ik dan eindelijk aan de beurt. Het bloed prikken was zo voorbij en ik mocht weer naar huis. De volgende ochtend zou ik gebeld worden door de huisarts met de uitslag. Zoals beloofd belde de dokter inderdaad in de ochtend op. Dokter Stevens belde en vertelde dat er uit het onderzoek was gebleken dat ik toch een ontsteking had. Ik moest me vandaag nog melden bij de eerste hulp om een echo te laten maken van de blinde darm. Ik nam nog wat te eten, ging douchen, rookte een laatste sigaret en ging met de brommer van moeder naar het ziekenhuis. Na het melden bij de balie moest ik opnieuw bloed laten afnemen en een beetje urine afleveren. Daarna mocht ik op een bed liggen wachten op de uitslag en de echo. Het wachten leek wel een eeuw te duren en ik kon alleen maar denken aan de wintersport. Ik zag mezelf al van de berg af glijden en in de avond een Irish coffee drinken tijdens de après ski. Na ruim anderhalf uur wachten mocht ik dan eindelijk naar de echo. Een verpleger kwam mij ophalen en ik moest gaan zitten in een rolstoel - moet dat vroeg ik? Dan voel ik me zo een patiënt. Doe nou maar zei de verpleger want op dit moment ben je ook een patiënt. Eenmaal aangekomen bij de afdeling waar de echo zou plaatsvinden moest ik weer een halfuur wachten. Uiteindelijk kwam er een zuster een kamer uit en vroeg of Meneer Verheij zich wou melden. Ik mocht mijn shirt uitdoen en op de tafel komen liggen. De arts die de echo verrichte bracht een gel aan op mijn buik en begon met het onderzoek. Voor hem was dit routinewerk maar hij was er niet gerust op. Ziet u iets vroeg ik? Het lijkt op een blinde darm ontsteking maar ik weet het niet zeker zei hij. Een andere arts kwam meekijken en vertrouwde het ook niet. Toen zei de dokter dat ik voor de zekerheid ook een CT scan zou moeten ondergaan om uitsluitsel te geven. Oké dacht ik, alles voor het goede doel - zekerheid! De verpleger die mij in de rolstoel naar de echo afdeling had gebracht kwam mij ophalen en ik werd naar de CT scan gebracht. Ik weet nog goed dat ik het allemaal erg spannend vond, ik was immers nog nooit in het ziekenhuis geweest voor onderzoeken. De arts die de CT scan afnam bracht een infuus aan, dit moest omdat hier contrastvloeistof doorheen werd gespoten. Hij vertelde dat dit een beetje raar kon voelen - alsof je in je broek plast. Nadat het infuus was aangebracht moest ik gaan liggen op een tafel en de instructies van de digitale stem uit het apparaat volgen. Het apparaat tot net over mijn buik en ik moest mijn armen strak naar achter houden. Tijdens het onderzoek moest ik een aantal keer mijn adem inhouden en werd de vloeistof mijn lichaam in gespoten. Ik gloeide helemaal op en had inderdaad het gevoel alsof ik in mijn broek aan plassen was. Ook kreeg ik een rare smaak in mijn mond wat leek op een zure appel die iets te lang op de grond had gelegen. Na een kleine 10 minuten was het onderzoek voorbij en mocht ik terug naar de eerste hulp. Wederom kwam de verpleger mij ophalen met de rolstoel. Eenmaal op de eerste hulp mocht ik weer op bed gaan liggen en wachten op de uitslag van de scan. Dit kon wel even duren zei de dokter. Ik moest nuchter blijven voor het geval er geopereerd moest worden en besloot om maar even mijn ogen te sluiten. In de tijd dat ik op het bed lag spookten er een heleboel gedachten door mijn kop. Wat nou als ik iets ergs heb? Stel nou dat ik geopereerd moet worden - dan kan ik dus niet op wintersport? Al deze vragen zouden straks beantwoordt worden door de dokter klonk in een andere gedachte. Het wachten op de dokter en antwoordt duurde erg lang en ik trok het niet meer om te liggen op het bed. Om half 4 in de middag kwam dan eindelijk de dokter binnen in het kamertje waar ik lag. Hij keek niet vrolijk en pakte een stoel en kwam naast het bed zitten. Ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws zei hij. Het goede nieuws is dat u geen blinde darm ontsteking heeft en het slechte nieuws is dat wij vermoeden dat u een chronische darmziekte heeft. Een koude rilling liep over mijn rug terwijl er een brok in mijn keel ontstond en ik lijkbleek wegtrok. Een chronische darmziekte? - ik ga dood dacht ik! Gelukkig bleef er geen lange stilte en vertelde de dokter verder over het vermoeden. Ze dachten dat ik de ziekte van Crohn had. Het eerste wat ik vroeg was of dit heel erg was? De dokter moest lachen en zei dat met goede medicijnen je er goed mee kan leven. Een grote opluchting vanuit mijn kant volgde - het leek alsof er een steen van 30 kilo van me afviel bij de gedachte dat ik niet dood ging. Maar om absolute zekerheid te geven moeten we nog een onderzoek doen. Nee dacht ik dat trek ik niet! Niet nog langer in het ziekenhuis vandaag. Gelukkig zei de dokter dat dit onderzoek gepland stond voor aanstaande woensdag en ik vandaag naar huis mocht. Wat voor onderzoek is het eigenlijk vroeg ik? De dokter vertelde dat er een endescopie van mij darmen gemaakt zou worden. Dit houdt in dat ze met een slang via de anus de darmen in gaan om allemaal stukjes eruit te nemen die onder de microscoop worden onderzocht. Bij de gedachte werd ik al akelig en misselijk, maar het was niet anders! Ik kreeg een doorverwijzing naar de afdeling MDL - maag lever en darmziekte en kreeg een recept voor een laxeermiddel want mijn darmen moesten helemaal leeg zijn en ik kreeg antibiotica om de ontsteking te remmen. Ik bedankte de dokter en kon op weg naar huis om mijn familie te gaan vertellen wat er vandaag allemaal gebeurd was. Eenmaal thuis aangekomen vertelde ik het verhaal aan mijn moeder die erg geschrokken was. Ik belde Inge om te vertellen wat er gebeurd was en dat ik helaas niet mee kon op wintersport, diezelfde avond kwam ze nog langs om afscheid te nemen en mij succes te wensen voor de onderzoeken. Ik zag aan de tranen dat ze het erg vervelend voor me vond en het liefst bij mij zou blijven. Ik zei dat ze niet zo gek moest doen en gewoon moest gaan. Ik zou haar bellen als ik meer nieuws had en ze moest gaan genieten van de witte sneeuw op de bergen. Nadat Inge vertrokken was richting haar moeder kwam mijn broer nog even langs die net als de rest erg geschrokken was. Nadat ik wat mensen had gebeld wilde ik nog maar een ding, slapen! Ik wilde wakker worden en dat dit alles een nare droom was.
5. NEWb Den Haag
September 2009 een nieuw studie jaar. Het komende halfjaar zou in het teken staan van het project NEWb. NEWb is het leerwerkbedrijf van Hogeschool INHolland en iedere 2e jaars student van de school of communication zal moeten deelnemen aan het project. Tijdens de introductie van het project werden alle opdrachten voorgedragen. De opdrachten bestonden onder andere uit het maken van promotie films en marketing en communicatie plannen. Mijn oog was echter gevallen op het Management Team - dit team zou alle andere teams moeten aansturen en zorg moeten dragen voor de algemene taken van het leerwerkbedrijf. Vol enthousiasme ging ik na de introductie naar huis om een uitgebreide motivatie brief te schrijven voor het Management Team en maakte ik een uitgebreide CV. De brief heb ik volgens mij wel twintig keer nagelopen om te kijken of ik niets miste want oh wat wou ik graag in dat Management Team. Twee dagen later kreeg ik een e-mail waarin stond dat ik was uitgekozen om in het Management Team te komen. Oh wat was ik blij! De volgende dag zou ik op kantoor moeten komen om kennis te maken met de andere leden waar ik het komende halfjaar nauw mee samen moest gaan werken.
Het team bestond uit 5 personen. V.L.N.R. Sacha, Sanne, Iris, Marjolein en ikzelf. Marjolein en Sanne namen de rol van projectleider en eindverantwoordelijke op zich. Sacha was gebombardeerd tot creative director, Iris was van de marketing en ik zou de rol van financial manager op mij nemen. Onze eerste opdrachten bestonden uit het maken van een plan van aanpak, het organiseren van een bijeenkomst - waar alle groepen zich konden voorstellen en hun opdracht konden uitleggen en we moesten een nieuwe huisstijl ontwikkelen. We gingen hard aan de slag en iedereen had er erg veel zin in. Buiten de opdrachten hadden we ook de taak om elk 3 projectgroepen te ondersteunen en te begeleiden. Dit hield in dat we een keer per week een vergadering moesten bijwonen en moesten zorg dragen dat de groepen hun administratie op orde hadden. Deze taak vond ik persoonlijk erg leuk en was een van de redenen waarom ik in het Management Team wilde. Ik had de groepen; Haags Pop Centrum - zij moesten een promo video maken voor het 15 jarig bestaan van de tent, Letterkundig Museum - Zij moesten een video maken voor de heropening van het museum en NEWb Televisie - die drie TV uitzendingen moesten maken voor en door studenten. De samenwerking met de groepen ging erg goed. Een keer per week hadden we vergaderingen en elke groep leverde altijd netjes volgens de deadline in. Daardoor kon ik me dus meer gaan focussen op onze andere taken waaronder het organiseren van de eerste bijeenkomst. De eerste bijeenkomst zou plaatsvinden in het auditorium waar iedere groep 5 minuten de tijd kreeg om te vertellen wat hun opdracht in hield en wat de plannen waren. Na de presentaties zouden we in de kantine genieten van een lunch er was een cocktailbar aanwezig en er liep een tafel goochelaar rond. De goochelaar had ik geregeld via Animatie Entertainment waar ik hem nog van kende. Zo merkte ik gelijk hoe belangrijk het is om te netwerken als je in het bedrijfsleven terecht komt. Na afloop van de eerste bijeenkomst kwam Dafne naar ons toe - zij was onze coördinator en ze was dik tevreden over de organisatie en was erg trots op ons. Sacha had ook de nieuwe huisstijl gemaakt, die er trouwens perfect uit zag en ik had geregeld dat we een keer per maand in het studenten magazine van Hogeschool INHolland een artikel mochten schrijven. Zo gingen de weken voorbij en liep alles op rolletjes. Mijn groep Letterkundig Museum was helaas van de opdracht afgehaald en kreeg een vervangende opdracht. Niet dat ze daar zelf veel aan konden doen. De opdrachtgever was even vergeten dat het nog steeds om studenten in opleiding gaat en had teveel verwacht van hen. Met mijzelf ging het steeds beter in het Management Team. In het begin kreeg ik soms wat kritiek dat ik te weinig initiatief nam maar naarmate de periode volgde pikte ik dit steeds meer op en mijn project leden zeiden dit ook - dit gaf weer extra motivatie om de goede lijn door te zetten. Helaas ging het persoonlijk iets minder. Ik bleef namelijk last houden van me maag. Hoe drukker het werd hoe meer last ik kreeg. Toch maar weer naar de dokter dan dacht ik. De dokter wilde een gastropie onderzoek laten doen. Dat wil zeggen dat ze met een slang in je keel gaan om te kijken of er een bacterie of infectie in de maag aanwezig is. Bij de gedachte kreeg ik al kots neigingen maar goed als het helpt dat moet het maar dacht ik! Drie dagen later werd ik gebeld door het ziekenhuis voor een afspraak - ze wilden alleen een ander onderzoek doen. Ik was namelijk nog wel erg jong voor zo een onderzoek dus kreeg ik een blaas test. Ik moest in de morgen om 8 uur nuchter aanwezig zijn in het ziekenhuis waarna ik in een zak moest blazen daarna moest ik een drankje drinken en een halfuur wachten om vervolgens nogmaals in een zak te blazen. Oké dacht ik dan dat maar, als er maar iets uitkomt! De uitslag van de test duurde twee weken. In de tussen tijd ging NEWb gewoon door en stond de tweede bijeenkomst alweer bijna voor de deur. De tweede bijeenkomst was bedoeld om alle groepen te laten presenteren over de eindproducten die ze hadden gemaakt waarna er in studenten café Trees een kerst borrel zou plaatsvinden. Omdat Marjolein en Iris ziek waren tijdens deze periode en Iris op vakantie was kwam er veel op de schouders van Sacha en mijzelf. Sacha was voornamelijk bezig met het NEWb jaarboek - dit boek moest snel af zijn voor de award show eind januari. Daarom nam ik de taak op mij en heb ik de tweede bijeenkomst voor een groot deel georganiseerd. De opkomst van de tweede bijeenkomst was iets minder dan de eerste, maar dit was verwacht. Het was immers de laatste dag voor de kerstvakantie en iedereen had al plannen of geen zin meer zo aan het eind van de periode. Maar ondanks de lage opkomst was het een gezellige dag met een groep van ongeveer 20 personen hebben we tot dik 18:00 uur gezellig zitten borrelen.
Daarna moest ik maar is naar huis want Inge zat op mij te wachten. Ik was aardig bezopen en kon nog net recht naar Centraal Station lopen om de tram te pakken. Even een week geen NEWb dacht ik bij mezelf, dat heb ik wel verdiend. Thuis aangekomen samen met Inge gegeten en niet al te laat gaan slapen. In de week dat we vakantie hadden kreeg ik de uitslag van de test. Ik moest naar het ziekenhuis komen om de resultaten te bespreken. Zo gezegd, zo gedaan! Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis moest ik eerst mijn lengte en gewicht opnemen. 1.70 meter en 62 kilo kwam daaruit. Ik weet nog goed dat ik bij mezelf dacht, dat is wel erg ligt. Normaal woog ik namelijk altijd tussen de 67 en 69 kilo. De dokter vroeg naar mijn eetpatroon en stelde mij een aantal standaard vragen. Onder andere of ik rookte en of ik aan sport deed. De conclusie van de dokter was dat ik regelmatiger moest gaan eten en minder moest gaan roken. Daar heb ik lekker veel aan dacht ik nog, maar goed als de dokter het zegt zal het wel goed zijn dacht ik. Het was een drukke periode voor NEWb - we zaten namelijk in de afrondingfase. We hadden het Businessplan net af gemaakt en hadden als cijfer een 8.5 gekregen en alle voorbereidingen voor de award show zaten er bijna op. Na de NEWb periode zou ik voor het tweede jaar op wintersport gaan samen met Inge en mijn schoonfamilie. Ik had hier nu al zin in. Het was op dat moment de motivatie die ik nodig had om de laatste weken van NEWb nog even te vlammen want de laatste loodjes wogen erg zwaar. Eind januari was het dan eindelijk zover, de award show! Ik had mijn moeder, broer, Inge en John uitgenodigd om te komen kijken. De show was een groot succes en iedereen had het super naar zijn zin. Na afloop van de show hebben Inge en ik nog even staan babbelen met andere studenten. De rest ging naar huis want die moesten de volgende ochtend allemaal weer vroeg op staan en voelde zich misschien ook wat te oud tussen al die jonge studenten. Ik merkte dat mijn broer en moeder erg trots op me waren. Dat gaf een goed gevoel. Ook Inge was erg trots op me, ze had een kaart gekocht met een hele lieve tekst erin. Helaas ben ik de kaart verloren toen we samen op weg gingen naar Leiden om lekker te gaan slapen. Baal hier nog steeds van! Eenmaal thuis konden we allebei eigenlijk aan nog maar één ding denken. De wintersport stond al heel snel voor de deur en we hadden hier allebei super veel zin in. Ik moest nog een keer naar school om een tentamen te maken en de laatste dingen in te leveren voor NEWb. De dagen voor de wintersport verkeerde ik bij Inge thuis omdat ze bij mij thuis de douche aan het verbouwen waren. Ik had de dagen voor de wintersport weer erg veel last van mijn maag. Alleen dit keer had ik ook last van mijn buik en dan vooral tijdens de ontlasting. De pijn was zelf ondragelijk aan het worden. Als ik in de trein zat dan voelde ik bij elke bocht een steek in mijn buik en tijdens het fietsen vermeide ik de hobbels omdat het gewoon pijn deed. Het was donderdag en morgen nacht zouden we gaan rijden naar de wintersport. Voor de zekerheid belde ik toch maar even de dokter want zo kon ik niet skiën dacht ik. Ik belde de dokter en kon gelijk in de middag terecht. Wat er toen gebeurde? Dat vertel ik in het volgende blog!
4. Zomer 2009
Daar gaan we dan, opweg naar Friesland.
Met twee volle tassen met de bus naar Centraal Station. Dan in de trein naar Leeuwarden om vervolgens de bus richting Sumar te pakken. Aangekomen bij de bushalte bel ik Fokko - de camping eigenaar die me zou komen ophalen. Na 5 minuten in de regen te hebben gewacht zag ik Fokko aan komen rijden. De begroeting tussen hem en mij was als vertrouwd. Ik had vorig jaar namelijk ook 7 weken op deze camping gewerkt. We hadden het over het aantal aanwezige gasten op de camping en welke collega's zouden werken. Aangekomen op de camping dropte Fokko mij bij het huisje van het recreatieteam "Villa Kakelbont"- een oud verrot houten huisje waar we met zeven mensen moesten vertoeven. Er was een keuken, een zitkamer, 2 kleine slaapkamers met stapelbedden en een toilet.
Toen ik binnen kwam waren er al wat collega's die me gelijk bevielen en erg aardig waren. Douwe en Yljanne heette ze. Douwe was ook van Top Recreatie - het bedrijf waarvoor ik werkte en Yljanne liep stage op de camping. Nadat ik me spullen had uitgepakt en nog wat had gedronken was het maar is tijd om te gaan slapen. Morgen zou immers de eerste officiële werkdag beginnen. De wekker ging en het opstaan ging redelijk makkelijk. Ik pakte mijn spullen en liep naar het washok om mijzelf te gaan douchen. Dit kon namelijk niet in Villa Kakelbont. Na het douchen een ontbijt en een kopje koffie terwijl we met het team het programma doornamen. De eerste dag bestond uit 4 activiteiten; we zouden in de ochtend gaan knutselen, in de middag een kennismakingspel en in de avond theater en een sport spel. Dit viel allemaal dus wel mee! Ook logisch want het was het begin van de vakantie en de meeste mensen moesten nog aankomen. De eerste twee weken liepen erg soepel en het was erg gezellig met de collega's vooral Douwe was een goede jongen. Hij was eerste jaars maar had het werk al goed onder de knie. Toen Douwe vertrok naar een nieuwe camping kregen Yljanne en ik drie nieuwe collega's erbij en kon het hoog seizoen gaan beginnen. De drie nieuwe collega's waren; Rachel, Edgar en Vere. Rachel en Vere waren van Top Recreatie en Edgar liep net als Yljanne stage.
Ik moest leiding gaan geven aan 4 collega's en de drukte op de camping was steeds meer voelbaar. De dagen werden drukker en er kwam per dag 1 middag activiteit bij. Ik merkte aan mezelf dat ik niet zo lekker in me vel zat. Ik sprak hier vaak over met Vere-de collega waarmee ik het meeste optrok en die tevens mijn kamer genoot was. Ik had veel last van me maag tijdens de laatste drie weken werken op de camping. Ik had hier in Den Haag ook al last van maar ging er van uit dat het door het blowen kwam. Maar op de camping blowde ik helemaal niet. Hoe kwam het dan? Omdat de last maar bleef aanhouden besloot ik naar de plaatselijke arts te gaan om er naar te laten kijken. De arts dacht aan een infectie in de maag en ik kreeg pillen om de dag door te komen. Deze pillen hielpen wel een beetje maar vooral na het eten bleef ik erg veel last houden. Maar zoals de bekende slogan zegt "de show must go on" en zo ging ook ik door. Elke dag zag er bijna hetzelfde uit voor mijn gevoel. Ik werd wakker na een slecht geslapen nacht vanwege de last van me maag en begon met pillen slikken, wassen en aankleden. Na de ochtend activiteit was ik al half uitgeput en ging ik vaak even op de bank hangen en televisie kijken want de Tour de France was bezig. Onder het genot van een lunch dutte ik vaak weg en lach ik overdag half te slapen. Dit was niets voor mij dacht ik bij mezelf! Normaal gesproken ben ik een jongen met veel energie en zijn de dagen op de camping het leukste van het hele jaar. Gelukkig bleven de activiteiten en de mensen erg leuk zodat ik op de momenten dat ik bezig was niet hoefde te denken aan de pijn in mijn buik. Vere zei nog vaak tegen me dat het niet goed was dat ik me zo voelde en ik maar snel een afspraak moest maken met de dokter als ik weer thuis was. Jaja dacht ik terwijl we ons aan het opknappen waren om te gaan stappen. Ik zou eerst niet meegaan omdat ik last had van me maag. Maar ik dacht ik laat me dit feestje niet door de neus boren door een beetje pijn die waarschijnlijk tussen mijn oren zit. Tijdens het stappen dacht ik een paar keer was ik maar thuis gebleven want het was geen succes. Maar ach nog 1 weekje en ik mocht naar huis. Rust in de tent dacht ik. De laatste week was erg zwaar. Zowel geestelijk als lichamelijk. Ik was uitgeput en had nergens meer kracht voor. Ik wilde naar huis! Ondanks het feit dat ik me drie weken niet lekker heb gevoeld heb ik gelukkig wel een hele leuke tijd gehad in Friesland. Al zal je dat aan dit verhaal waarschijnlijk niet aflezen. De waardering van ouders en kinderen gaven mij altijd de boost om door te gaan. Het theater spelen gaf mij de dagelijkse energie om toch door te blijven gaan en in de avond de kracht te kunnen opbrengen om gezellig te doen. Op advies van Vere had ik gelijk maar een afspraak gemaakt met de dokter om naar mijn maag te laten kijken, want dit kon zo niet langer. Gelukkig had ik nog 3 weken vrij voordat school weer begon. Ik kon dus nog even goed uitrusten voordat ik aan een nieuw project genaamd NEWb kon beginnen.
3. Afkicken!
Eerste afspraak; het intakegesprek. ik was zenuwachtig, wat kon ik verwachten? Ik had werkelijk geen idee. ik mocht naar binnen. Mijn "praatdokter" en ik besproken de procedure die we gingen bewandelen. Tien sessies van 1 uur gingen mij helpen om niet meer te blowen, dat is makkelijk dacht ik bij mezelf, als dit maar gaat lukken! Tijdens de eerste sessie gingen we mijn gebruikers gedrag in kaart brengen. Toen dat allemaal op dat grote white board stond schrok ik wel een beetje. Om een kleine indruk te geven. Ik blowde ongeveer voor 10 euro wiet per dag, dit zijn ongeveer 7 joints op een dag. Ik blowde voornamelijk in de middag en in de avond. Waarom? Verveling, gevoel wegstoppen en gewenning waren de drie grootste factoren. De oplossing? Op dat moment had ik geen idee, ik zei "dat ga jij mij nu toch vertellen?' Maar zo makkelijk ging dat niet. We maakten een plan de campagne. Allereerst moest ik een gebruikers dagboek bij houden, hierin moest ik precies opschrijven wanneer ik wat gebruikte. Ook moest ik een cijfer geven, dit cijfer moest weergeven hoeveel trek ik op dat moment had. Verder moest ik gaan nadenken over dingen die ik kon doen om de factor verveling te verbannen. Deze dingen kon ik eigenlijk ook gebruiken voor de factor gewenning. De eerste sessie was alweer voorbij. Ik ging een beetje flabergasted naar huis. Thuis aangekomen liep ik mijn kantoor binnen en ging zitten op mijn zwarte bureaustoel, deze stoel is de stoel waar ik jaren lang mijn joints draaiden dacht ik. Voordat ik het wist trok ik de la van mijn bureau open en haalde een vloeipapier eruit en begon zowaar een joint in elkaar te bouwen. What the fuck dacht ik - dit is dus gewenning zei ik lachend terwijl ik de joint aanstak. Het gebruikers dagboek lach voor me en terwijl ik rookte vulde ik de eerste bladzijde gelijk in. Een cijfer moest ik geven, lachend gaf ik een 10. Richard Ashcroft ging op en ik was lekker aan het meezingen "Oh I`m flying now". Maar net zoals altijd veranderde de stemming van vrolijk en blij naar eenzaam en depressief. Het piekeren kon weer gaan beginnen net als de boosheid tegen mezelf. De vragen; waarom Max? en waar is dit nou goed voor? Spoken door me hoofd evenals de gedachte dat me toch niet lukt om te stoppen en ik nou eenmaal verslaafd ben - het is niet anders! Naarmate de werking van de drugs minder werden begon ik wat positiever te denken. Je kan het dacht ik terwijl ik met me wiet naar de prullenbak liep en het groene spul hierin deponeerde. Duf een kopje koffie drinken, een computer spelletje spelen en televisie kijken volgde. Naarmate de drugs meer uitwerkte kreeg ik steeds meer trek in een tweede joint, maar dit zou ik niet meer doen. Onrustig liep ik door het huis opzoek naar afleiding. Zo ging ik darten, het dartbord had ik gekocht naar aanleiding van het eerste gesprek met mijn "praatdokter". Maar na 5 minuten vond ik het wel weer genoeg. Buiten een rondje lopen dan? Nee daar heb ik geen zin in, ik wil een joint! Maar nee ik bleef sterk al was de kwelling een hel en had ik het gevoel dat ik geestelijk doodging. De tijd verstreek en de kwelling groeide waardoor ik naar de prullenbak liep om de wiet die ik erin had gegooid te gaan zoeken. Haastig viste ik naar het zakje met dat groene spul. Een opluchting volgde toen ik het zakje had gevonden en kon beginnen met het bouwen van een nieuwe toeter. En zo kon het hele verhaal zich weer opnieuw afspelen. Nadat de werking minder werd ging ik maar is slapen. Duf en verstrooid liep ik naar mijn slaapkamer, ik moet mijn tanden nog poetsen dacht ik. Een andere gedachte die hierop volgde was, pff dat doen we morgen wel daar heb ik nu geen zin in. Dit laatste is voor mij heel herkenbaar tijdens de periode dat ik verslaafd was. De wiet had mij in zijn macht en ik gaf eraan toe. Als mijn broer bijvoorbeeld vroeg of ik gezellig wat kwam drinken of een spelletje kwam doen had ik altijd wel een goed excuus om nee te zeggen, je raad het al? Anders kon ik niet blowen. Zo wees ik niet alleen mijn broer af maar bijna iedereen, zelfs mijn bloedeigen moeder en me vriendin. Mijn sociale leven stond op een laag pitje en ik verwaarloosde het, iets waar ik tot op vandaag last van heb. Ik had namelijk al het vertrouwen wat ik in 18 jaar had opgebouwd goed verloren. Ik kwam afspraken niet na en sloot mezelf op in me kamer zonder me in anderen te interesseren. Het leven was een roes van elke dag hetzelfde doen, maand tot maand, week tot week en van dag tot dag. Tot dat het vrijdag was en ik weer naar de "praatdokter" kon om mijn hart te luchten. Het gaat nog niet zo goed he? Ik moest inderdaad toegeven dat het nog niet zo ging zoals het zou moeten gaan. Tijdens het gesprek kwam mijn vader als onderwerp naar voren. Uit het gesprek bleek maar weer is hoe zeer ik daar nog mee bezig was. We hebben bijna een uur lang gepraat over mijn gevoel en de invloed van mijn vader op mijn leven. Ik moest dit positief gaan zien. Makkelijker gezegd dan gedaan. Maar oké ik ging het proberen. Het werkte al best snel. Voor mijn gevoel kreeg ik allemaal hints van mijn vader dat ik slecht bezig was en mezelf weer moest vinden. Zo zat ik op een avond thuis en had ik een vreselijke trek in een joint, ik worstelde eerst nog tegen maar gaf uiteindelijk toe. Ik sprong op de fiets en ging op weg naar de coffeeshop. Onderweg gebeurde er iets geks. Halverwege kwam er een plastic zak tussen mijn trapper en wiel waardoor ik moest stoppen. Ik pakte de zak en keek omhoog. Is dit een hint riep ik naar de wolken! Een hint dat ik een "zak" ben? Het is waar dacht ik en ik keerde me om en begon terug naar huis te fietsen. Thuis was ik perplex, waarom gebeurde dit? Was het toeval? Of was het echt een teken? Het heeft me iedergeval geholpen om vandaag niet te blowen. Vanaf dat moment ging het steeds beter. Ik begon met meer mensen over mijn probleem te praten en pakte mijn sociale leven langzaam weer op. ik ging zowaar weer is bij mijn eigen broer langs, weliswaar om te praten over mijn probleem maar het was een stap in de goede richting. Ik moest van mijn "praatdokter" iemand meenemen naar de volgende sessie. Ik vroeg mijn broer. Hij was vertrouwd en had geen vooroordelen. Hij hield toch wel van me, dat wist ik zeker! Zo gezegd zo gedaan. Mijn broer en ik gingen samen naar de volgende sessie. Samen met de "praatdokter" bespraken we het probleem nogmaals. Ik moest mensen om me heen gaan verzamelen die een positieve invloed op me hebben. Een daarvan was mijn broer die aanwezig was tijdens de sessie. Ik weet nog goed dat ik in het begin moeite had om mij volledig open te stellen zoals in eerdere sessies. Misschien was het de schaamte? Of was ik gewoon bang voor vooroordelen? Naarmate de sessie verder ging werd ik steeds opener. Mijn broer schrok volgens mij wel een beetje over mijn gedachtewereld. Ook wel logisch want ik had hier immers nog nooit met iemand over gesproken. Mijn broer en ik besloten om één keer in de week af te spreken om iets leuks te doen, te gaan sporten of gewoon om iets leuks te bespreken om het negatieve, depressieve, eenzame gedachtegoed te verbannen. Ook sprak ik af met de "praatdokter" om mijn vriendin meer bij dit proces te betrekken. De sessie was alweer afgelopen. Mijn broer en ik gingen samen lunchen en praatte nog wat na. Zo ging het steeds beter! Het was bijna einde van schooljaar 1 en ik kon bijna 5 weken uit Den Haag ontsnappen. Dit jaar zou ik namelijk 5 weken gaan werken op de camping in Friesland. De weken voorafgaand van het werken gingen erg goed. Ik blowde steeds minder en deed weer veel leuke dingen. Mijn "praatdokter" besloten zelfs om de sessies af te ronden en een afspraak te maken voor 3 weken na de vakantie. Zo gezegd, zo gedaan!. Op weg naar de camping zonder wiet en nare gevoelens.
2. Wie ben ik?
Nou daar gaan we dan, vertellen wie je bent is best lastig als je erover na denkt. Daarom ga ik "niet denken maar doen" nog zo een uitspraak die mij fascineerd. Op dit moment ben ik een jongen van 22 jaar die woont in Den Haag. Opgegroeid in Den Haag met moeder en broer want vader was vertrokken naar Curaçao. Mijn moeder - de liefste vrouw die ik ken heeft het niet makkelijk gehad maar heeft altijd het juiste willen doen, dit is haar goed gelukt. Mijn broer is nu mijn "beste vriend" maar heeft jaren lang gefungeerd als tweede vader. Mijn broer is namelijk tien jaar ouder en altijd een voorbeeld geweest. Met z`n drieën hebben wij het verdriet van het verlies van vader weten op te vangen. Moeder moest veel werken en broer paste dan op mij, ben hem hier nog steeds dankbaar voor. Evenals ik trots ben op mijn moeder. Ze heeft zoveel tegenslagen gekend in het leven maar is altijd weten op te staan. Op een gegeven moment ging broer het huis uit en waren we nog met z`n tweeën. Vaak heeft moeder relaties gehad en zijn we verhuisd in de tijd. Dit was soms lastig en vervelend. Maar mijn moeder en ik bleven altijd bij elkaar. misschien dat het daarom voor haar ook nooit heeft gewerkt. Nu ben ik namelijk het huis uit en vindt ze misschien eindelijk de rust die ze verdiend. Zelf heb ik tot mijn achttiende jaar geen rust gekend als het gaat om de dood van mijn vader. Hij overleed toen ik zeven jaar was en ik snapte het allemaal niet! Ik wilde buiten spelen en voetballen. Toen ik thuis kwam kwamen de tranen, wat is er gebeurd? Mijn moeder vertelde dat papa er niet meer was omdat hij een auto ongeluk had gehad. Verdrietig als ik was moet ik dit een plek gaan geven. Maar ik was nog maar een kind? Ik was een onrustig kind met veel emotie. Het ging niet meer goed op school en ik verdwaalde in deze gigantische wereld van hokjes. Ik werd in het hokje "speciaal onderwijs" gegooid. Vanaf groep 3 tot groep 8 heb ik op de LOM - Leer en opvoedingsmoeilijkheden school gezeten. Ook daar was ik nog erg onrustig maar wel op de juiste plek. Ben nu erg dankbaar en heb veel respect voor de leraren, dat moest vast en zeker een hell voor ze zijn geweest! Speciaal bijgebleven is Meester Leon, de meester van groep 8. Hij was de enige waarvoor ik respect had op school, ik keek tegen hem op, kon met hem praten en hij stimuleerde mij op een positieve manier. Hij gaf de injecties die ik nodig had om te vlammen tijdens de CITO toets. De CITO toets was gemaakt en ik was getest voor de MAVO. Een nieuwe school met een nieuw begin. De school die werd gekozen was het Haags Genootschap in Scheveningen. Ik merkte gelijk dat ik veel drukker was dan anderen en vaak op de gang terecht kwam, ook mijn moeder hoorde dit vaak. Mijn moeder bleef stug en zei "Zo is hij nu eenmaal". Het eerste jaar dan toch gehaald en op naar het tweede. Halverwege dat jaar ging het nog steeds niet erg goed en ik bleef erg onrustig. Mijn mentor, Mevrouw Drent was naar mijn moeder gegaan en vertelde dat het maar eens tijd werd om de waarheid te vertellen. 15 jaar, uit school kwam ik thuis en me moeder vroeg op ik op de bank kwam zitten. Ik voelde een grillige sfeer en voelde dat ze iets wilde vertellen. Wat ik te horen kreeg? Vader heeft geen auto ongeluk gehad maar heeft zelfmoord gepleegd. Een stilte viel in de kamer. Ik voelde een grote brok opkomen in mijn keel en trok lijkbleek weg. Ik kon het niet geloven. Toen kwam broer langs met de fotoboeken en de afscheidsbrieven, het is dus waar dacht ik! Het leven ging verder maar ik kon het niet loslaten. Tot dat ik het middel had gevonden - BLOWEN. Alles vergeten of beter gezegd wegstoppen. Ook op school ging het niet meer, slechte cijfers, te druk, te weinig aanwezig en gebrek aan motivatie. Het 3e schooljaar kwam er dus een nieuwe school met een lager niveau. Inmiddels VMBO - KADERBEROEPS. Dit niveau was zo laag dat ik met twee vingers in mijn neus mijn diploma heb behaald. Hierbij moet ik wel zeggen dat ik in het laatste jaar een geweldige mentor had genaamd, Meneer van der Zwart. Zonder hem was het waarschijnlijk niet zo makkelijk gelukt. VMBO diploma in de pocket maar wat nu? Ik ging een MBO opleiding volgen namelijk; Marketing en Communicatie. Maar ik bleef het moeilijk vinden om de dood van mijn vader een plekje te geven. Ik zocht hulp en had elke week een gesprek met de vertrouwenspersoon op school. De eerste twee jaar van de opleiding werkte dit perfect! Ik behaalde goede cijfers en werd iets rustiger met de nadruk op iets want ik was nog steeds een onrustig ventje van 17/18 jaar. Maar toch nam ik een grote stap. Ik ging namelijk het huis uit. Samen wonen met een vriend in een anti kraak woning. En het zal je niets verbazen, het ging weer berg afwaarts wat betreft het blowen. Alleen nu ook in combinatie met alcohol gebruik. Een halfjaar lang rookte ik 6 joints op een dag samen met een halve fles whiskey. Gek genoeg waren mijn cijfers niet heel slecht en had ik nog steeds de kans om mijn diploma te behalen. Door hulp van familie en vrienden is dit uiteindelijk ook gebeurd en ik had mijn diploma. Toen was ik klaar met school en kon ik gaan werken dacht ik. In de zomer vakanties werk ik altijd op verschillende campings in het animatieteam. Dat leek me wel wat, maar dit kon niet 365 dagen per jaar. Tot ik op een camping een clown tegenkwam. Ik stapte op hem af en vroeg hoe ik dat zou kunnen bereiken. Drie maanden later had ik me eerste echte fulltime baan. Ik ging werken bij Animatie Entertainment in Weert - Limburg. Daardoor moest ik dus Den Haag - mijn veilige stad gaan verlaten. Maar dit was immers ook de stad van de drank en drugs dus ik vond het wel best. De eerste 4 maanden had ik het super naar me zin en was ik clean. ik gebruikte helemaal niets, oh wat was ik trots op mezelf! Alleen waar ik niet op gerekend had kwam aan als een bom - EENZAAMHEID. Ik voelde me eenzaam waarna ik in de avond na het werk geregeld naar de coffeeshop ging, muziek van The Verve luisteren en me nog eenzamer voelen. Na 7 maanden trok ik het niet meer en had ik me ingeschreven voor een nieuwe studie. Een HBO opleiding ging ik volgen. Terug in Den Haag ging ik bij mijn broer wonen die in het ouderlijk huis van moeder woonde omdat zijn nieuwe huis nog niet klaar was. Moeder woonde inmiddels samen met John waarmee ze nu nog steeds bij is, ze zijn zelfs getrouwd. De opleiding begon. Ik had een goede motivatie en kon het blowen met studeren goed combineren.Tot mijn eigen verbazing haalde ik in één jaar mijn P. Oh wat was ik trots! Het blowen begon zijn tol te eisen. Ik was emotioneel zwak en wilde het niet meer. Het lukte niet en ik voelde me een zwakkeling. Via moeder kwam ik bij de huisarts die me door verwees naar de verslavingszorg. Ik weet nog heel goed de eerste keer dat ik daar binnen kwam. Ik schrok me kapot, ik zat tussen allemaal junkies die net als ik moesten afkicken.
ANNOUNCEMENTS
FOTO ALBUMS
TWITTER UPDATES
- Nieuw blog online: (Redemption album review) RPA & The United Nations Of Sound. http://www.sitandwonder.com 2010-07-19
- Nieuw album Ashcroft in de pocket :) En hij klinkt geweldig ;) 2010-07-19
- R.I.P. Sjaakie 2010-07-17
- More updates...
Posting tweet...